مورخان می‌نویسند: اسکندر روزی به یکی از شهرهای ایران (احتمالا در حوالی خراسان) حمله می‌کند. ولی با کمال تعجب مشاهده می‌کند که دروازه آن شهر باز می‌باشد و با اینکه خبر آمدن او در شهر پیچیده بود مردم بدون هیچ هراسی مشغول زندگی عادی خود بودند.

باعث حیرت اسکندر شد زیرا در هر شهری که سم اسبان لشگر او به گوش می‌رسید عده‌ای از مردم آن شهر از وحشت بیهوش می‌شدند و بقیه به خانه‌ها و دکان‌ها پناه می‌بردند، ولی اینجا زندگی عادی جریان داشت…

خوش به حال روزگار

گوگل هم فیلتر شد

نمی دونم چی باید بگم..................

دوست دارم در مورد همه چیز فکر کنم

درباره ی کلبه ی متروک وسط باغ
درباره ی رودی که تبدیل شده به یک جاده
درباره ی چوپانی که برّه اش رادر کوهها گم کرده است.
درباره ی حسرت پیرزن بیمار برای رفتن به امام زاده ی بالای تپّه
درباره ی کارگری که دوست دارد یک روز مرخصی با حقوق بگیرد.
و درباره ی خودم که چقدر بی فکرم...

ابراهیم قلندری - کارشناس زبان

کار سختی نیست تغییر جایگاه آدمها توی دلت؛
وقتی قرار است یک دوست معمولی، یک هم صحبت گاهی به گاهی، یک رفیق لحظه های خوب
یک دفعه تبدیل بشود به یک دوست صمیمی تر، به یکی که رفیق تمام لحظه هاست، به یکی که بیشتر از بقیه رویش حساب میکنی...
اما
امان از اینکه بخواهی راه رفته را، برگردی؛
سختی کار آن وقتی است که بخواهی یکی را که عزیز  دلت بوده، آرام جان لحظه هایت بوده، عزیزِ همیشه و هنوزت بوده
برگردانی و بنشانی در جایگاه یک دوست معمولی؛
- یکی مثل همه -
که گاهی هست و گاهی نیست، که بود و نبودش چندان فرقی نمی کند برای دلت
بودنش البته خوشحالت میکند
اما نبودنش دیگر دردناک نیست...
تلخ میگذرد
این روزها را میگویم... که قرار است از تو، که آرام جان لحظه هایم بوده ای
برای دلم
یک انسان معمولی بسازم...

از دوست داشتن بیش از اندازه تو ترسیدم !

اين اسمش دلــــــه !
اگر قرار بــــــود بفهمه که فاصله يعني چــــــــي ..
اگر قرار بــــــود
بفهمــــه که نميشــــه......
ميشد مغــــــــز ! دلـــــه ..نمي فهمــــــه … !

تولدم مبارک

مدتهاي زیادی است که  مشکل آبگرفتگی کلانشهر رشت هر سال و هر فصل تکرار مي شود، مردم گلايه مي کنند، کارشناسان بررسي مي کنند و مسؤولان شهري قول مي دهند. اما ظاهراً مسأله بزرگتر از آن است که بشود به همين راحتي آن را مرتفع کرد. در طول این سال‌ها بار‌ها و بار‌ها شاهد چنین صحنه‌هایی در کلانشهر رشت هستیم اما این مشکل نیز بارها به مانند بسیاری دیگر از مشکلات با نگاهی فصلی و مقطعی مورد توجه قرار گرفته و پس از گذشت زمان و رسیدن به فصل‌های بی‌باران مسئولان به سادگی از کنار آن گذشته اند و بی‌تفاوت شاهد صحنه‌هایی هستیم که نه‌تنها خاطره زیبایی از بارش باران الهی را برایمان رقم نمی‌زند، ‌بلکه چهره‌ای زشت از شهر را ترسیم می‌کند.

***

زبان خبرنگاران مو در آورد از بس که بحث آبگرفتگی رشت را در مواقع بارانی مطرح کرده اند. دیگر همه خسته شده اند از بس در این مورد مطلب نوشته اند. هرگاه در اين باره گفته يا نوشته شده، بدون اینکه تصمیمات اجرایی درستی از سوی مسئولان ذیربط صورت پذیرد، شهرداری توپ را به زمین آب و فاضلاب و آب و فاضلاب هم توپ را به زمین شهرداری شوت می کند و در این میان  تنها کسانی که از این بابت دچار خسران می شوند، شهروندان هستند.

وقتي متوليان شهر رشت گوششان به شنيدن معضلات شهري و مشكلات شهروندان رشتي بدهكار نيست، چه کاری از دست ما بر می آید؟

شهر در یکی دو ساعت بارندگی به دریاچه ای مبدل و در مدت زمان کوتاهی چاله‌های خیابان پر از آب شده بود. مردم مستاصل دنبال چاره و راهی برای علاج می جستند. جوی خیابانها مملو از آب و سیلاب در جاهایی راه کج کرده و وارد حریم خصوصی همشهریان شده بود...

 زمان : 17 مرداد 90 

مکان : مجتمع جهانتاب رشت

موضوع : همایش تکریم از خبرنگاران استان گیلان

طبق سنت هرساله از طرف ارشاد به مراسم تقدیر از خبرنگاران استان دعوت شده بودم.به اتفاق دوستان مطبوعاتیم به این همایش رفتم. اما در بد ورود یه عده  رپرتاژ بگیر و همچنین ناخبرنگار رو دیدم که یه جورایی حالم گرفته شد.(البته به دوستان روزنامه نگار و خبرنگارای واقعی برنخوره، منظورم این عده قلیل از همکاران نیست)

استاندار و معاونینش و جمع زیادی از مدیران و نماینده های مجلس هم در مراسم حضور داشتند.

اصلن این روز رو دوست ندارم.

 اما حاشیه ها

** بهمنی جلالی مدیرعامل خانه مطبوعات گیلان، در سخنرانی خود خطاب به خبرنگاران گفت: مهندس سعادتی استاندار گیلان، طی شش ماه حضور خود به اندازه سه استاندار قبلی به خانه مطبوعات عنایت داشته اند.

- این دیگه از اون حرفهاستا  آقای بهمنی

** حضور پررنگ خبرنگاران و مجریان صداوسیما همچون مراسم تجلیل از خبرنگاران سال های گذشته به چشم می آمد. خبرنگاران و مجریانی همچون: مهدی لطفی، سید حسین رضویان، حسین کلهر، سعید علیپور، مجتبی پوربخش، کامران جعفری و ... و البته عرض ارادت برخی از آنها به نصرپور مدیرکل صداوسیمای مرکز گیلان نیز دیدنی بود.

- البته هر کسی که تو صدا و سیما بود رو آورده و کسی رو هم از قلم نیانداخته بودن.

** استاندار گیلان در پایان سخنانش از مجریان برگزاری همایش خواست تا فرصتی به چند تن از خبرنگاران داده شود تا مشکلات خود را از پشت تریبون مطرح نمایند که این امر با مخالفت آنان، به بهانه کمبود وقت میسر نشد.

- البته مسئولان  خانه مطبوعات و بعضی از ارشادی ها تمایل نداشتند که خبر نگارا صحبت کنند. چون می دونستند که اگه اونا حرف بزنند پته مسئولان ذیربط روی آب می افته

**فاطمه شیرزاد مجری صدا و سیمایی! این همایش هنگام اهداء تقدیرنامه به خبرنگاران واحد مرکزی خبر، هیجان زده! همکاران خود را پرتلاش و خستگی ناپذیر نامید.

- خوش به حال صدا و سیمایی ها. ای کاش من هم خستگی نا پذیر بودم

**به دلیل کمبود وقت، یک نفر از ماهنامه ها، سه نفر از هفته نامه ها، سه نفر از صداوسیما، دو نفر از خبرگزاری ها، یک نفر از دو هفته نامه ها، دو نفر از سرپرستی ها و سه نفر از روزنامه های محلی برای دریافت لوح تقدیر بر روی جایگاه رفتند و مابقی خبرنگاران جوایز خود را قبل و بعد از افطار دریافت نمودند. البته نام سه خبرنگار روزنامه های محلی از قلم افتاده بود که با تلاش بی دریغ! بهمنی جلالی ، آنان نیز برای دریافت لوح تقدیر بر روی جایگاه رفتند.

- که یکی از اونا خبرنگار روزنامه نسیم به مدیر مسئولی مدیر خانه مطبوعات بهمنی جلالی بود.

**استاندار گیلان این همایش را مغتنم شمرد و مراسم تودیع علی پورحسن و معارفه فردین محرابیان رئیس جدید اداره روابط عمومی و امور بین الملل استانداری را نیز برگزار نمود. سفر کربلا، هدیه خانه مطبوعات به پورحسن بود که هزینه سفر همسر وی نیز توسط استاندار تقبل شد.

- بذل و بخشش بهمنی جلالی منو کشته دیگه. ای کاش با خبرنگارا هم به اندازه یک درصد هدیه ای که به پورحسن دادی مهربون بودی.

آخر معلوم نشد امروز روز خبرنگار بود يا روز مسئولان و ما فقط حرف يک طرفه از سوي مسئولان رو شنيديم و حالا داريم مي ريم منزل!

برق آخرين نگاهت، چراغ خلوت تنهاييم شده است و نگاه چشمان مهربانت، تنها اميد زندگيم. روزگاري به من ميخنديدي و مرا مي‌خنداندي. نگاهم ميكردي و من هم دلشاد ميشدم، اما امروز در خاطرم مي‌خندي و مرا مي‌گرياني و نگاهم مي‌كني و با گرمي نگاهت مرا مي‌سوزاني.
كدامين گل از صحراي سرخ شهادت را ببويم كه بوي تو را دهد؟! اي كاش ميدانستم كدامين گل سرخ، صبح و شام شبنم اشك را بر مزار غربتت ميريزد، تا به او ميگفتم بيشتر اشك بريز كه اين جوان غريب، دلبری هم دارد.
صداي پاي در پريشانم مي‌كند كه گويا كسي مي‌آيد. صبا كجايي كه اين پيغام مرا برساني، كه هنوز هم كه هنوز است: «تو را من چشم در راهم»
بغض گلويم را گرفته، عقده‌هاي دلم را هنوز وا نكرده‌ام، هنوز فريادي بر گلويم سنگيني ميكند: يوسف بيوفايم ! پيراهني، پلاكي، نشاني ...
شرمنده‌ام كه هنوز زنده‌ام، شرمنده‌ام كه هنوز نفس مي‌كشم. به همه گفته‌ام كه چون تو بازگردي و من نباشم، به تو بگويند :
تو را من چشم در راهم

ناصر حجازی مرد. مغرور ترین مرد فوتبال ایران، از کنار ما به قطعه نام آوران بهشت زهرا منتقل شد.

گفتن یا نوشتن از ناصر حجازی در حالی که او دیگر در میان ما نیست، کار بسیار دشواری است. اسطوره فوتبال ایران همیشه استثنا بود، متفاوت از همه و صحبت کردن در مورد او، در حالی که دیگر در بین ما نیست، بسیار سخت است. اگرچه اسطوره فوتبال ایران همیشه در تاریخ ورزش و ذهن ما ماندگار است.

ناصر خان به دلیل اینکه فوتبالیست بود، محبوب نبود. او به این دلیل محبوب بود که در بین مردم زندگی می کرد و همیشه حتی اگر به ضررش بود نیز حرف حق را می زد. محبوبیت ناصر به خاطر بااخلاق بودن و مردم دار بودنش بود. او آنقدر رابطه اش با مردم خوب بود که نمی توانست مقابل سختی ها و مشکلات آنها سکوت کند. ناصر حجازی رک بود و کارهایش را درست انجام می داد.رک گویی و صراحت لهجه او تا لحظه مرگ هم ادامه داشت و شاید همین موضوع باعث می شد که او دشمنان زیادی داشته باشد. همین خصیصه او باعث شده بود تا همیشه مورد بی مهری یک سری افراد قرار گیرد. او رفت از این دنیا، از این دشمنان راحت شد، نماند تا بیشتر از این زجر بکشد و شهرام وزیر چه زیبا تنهایی حجازی را بیان کرد : " دیدی آن همیشه دروازه بان شهر ما چه با وقار بود و چه با وقار فریاد زد و چه باوقار در برابر آنچه گفت مردانه ایستاد و مردانه مرد؟! دیدی آن مرد تنهای ته میدان ها، در شلوغی زیر تابوتش چه تنها رفت؟!"

اما ناصر خان از جنس حرفهای دیگری بود که کمتر در قالب های کلیشه ای جا می شد. نه دسته و گروه داشت و نه مرید. او یک ستاره ملی بود از قافله ستاره های ماندگار، از آنهایی که راه را نشان می دهند. ناصر خان پدیده امروز فوتبال ایران و آسیا نیست، خصلت هایی داشت که در طول سالیان حضورش در عرصه قهرمانی، به پهلوانی ثابت نمود. صداقت و صراحت بی نظیرش نه تنها در اهالی ورزش که برای دیگران نیز ارزشمند است. این صراحت و صداقت او شاید عامل همان برق چشمهایش بود، شاید همین بود که تا آخرین لحظات در قلب ها حضور داشت و از این پس نیز نیک نامی اش باقی خواهد ماند. نام نیکی که از پهلوانی و مردانگی در خارج زمین فوتبال به دست آمد و بر ویژگی افسانه ای اش افزود.

چگونه می توان او را فراموش کرد. نه باورم نمی شود که بتوان مردی را فراموش کرد که با خبر کوچ خود، اشک ها را از چشم های غریبگان جاری کرد. سفرت به خیر اما ... با خاطرات ماندگار تو چه باید بکنیم؟ برایت دعای سفر می خوانم تا در هر کجا هستی ، به سلامت باشی و رها.

یاد بزرگمرد فوتبال ایران، ناصر حجازی را گرامی می داریم.

۱-   به من عشق آموختی و دنیای کوچکم بهشت توست ...

     مادرم روزت مبارک

 ۲-   سوم خرداد را گرامی میداریم، به فتح خرمشهر به عنوان یک روز بزرگ می نگریم تا بدونیم که آزادی و استقلال ما در درجه اول مرهون خون شهیدان و مقاومت آنان است.

۳-   وقتی که دیدمش هیچ تفاوتی با اون عکسهای قدیمی مجله های ورزشی نداشت. در اولین نگاه ، حضورش رو مثل همون روزهای در اوج بودنش حس می کردی. شاید هم برای همین همیشه در اوج موند. اون روزها مجله های ورزشی رو به عشق عکس های اسطوره می خریدم. اون روزها ناصرخان سلطان قلب ها بود و در این وانفسا عجیب اینکه تا انتها سلطان قلب ها موند.

پی نوشت ۱ : روز مادر امسال یکی از غمناک ترین روزهایی بود که تا به امروز دیده بودم. چرا که مصادف شده بود با ضایعه از دست دادن اسطوره فوتبال ایران.

پی نوشت ۲ : زبونم برای گفتن واژه مرحوم ناصر حجازی نمی چرخه. باور نمی کنم ...

وفا رفت ..